๐~CINNAF~๐ unidentified color

วันนี้อัพแต่เช้าเลยเรา

เคยกันบ้างรึเปล่า...ที่ตื่นขึ้นมาแล้วผ้าห่มเปียกโชก

เปล่าค่ะ ไม่ได้ฉี่ราด แต่ร้องไห้ทั้งคืน

ร้องไห้ไปเลยทั้งคืนจริงๆทั้งๆที่ฝันอยู่ ไม่ได้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆซักหน่อย

แต่มันเป็นฝันที่เหมือนกับวันวันหนึ่งจริงๆเลยล่ะ

รู้แล้วว่าทุกคนไม่อยากรู้ ...แต่อยากเล่าน่ะ .. คิดว่าถ้าไม่ได้เล่าแล้ววันนี้คงเศร้าไปทั้งวัน อุตส่าห์มาอัพแต่เช้า จะได้ไม่มีคนมาอ่านมากนัก จะได้ไม่มีคนมาเศร้ากะเรามากนัก

เล่าล่ะนะ

...................................................

เมื่อคืนฝันว่าไปงานรับปริญญาเพื่อนของแฟน แฟนก็เฮฮากันเต็มที่ ดีใจนะ เพราะเค้าดูมีความสุขมากๆ เรื่องก็เฮฮาดำเนินไปเรื่อยๆ ผู้คนมากมายมีสีหน้าตื่นเต้นยินดีกันในวันรับปริญญา คิดว่าทุกคนคงนึกภาพบรรยากาศออกกันแน่ๆ

จนตกบ่าย ไม่รู้มีอะไรมาดลใจให้ทุกคนในงานกลับบ้านกันหมด เหลือแค่เค้า เรา แล้วก็มีเพิ่มมาอีกคนไม่ไงไม่รู้สินะ แฟนเก่าเค้าก็เป็นเพื่อนกลุ่มนี้เหมือนกัน เลยมางานรับปริญญาเพื่อนคนนี้ด้วยจำได้..ทั้งจากความจริงและความฝัน ว่าเค้าน่ารักมากๆ น่ารักแบบว่าผู้หญิงเห็นแล้วยังละลายน่ะ เมื่อทักทายกันเสร็จ ซึ่งแฟนเราเค้าก็ไม่ได้แนะนำให้เรารู้จักกับคนน่ารักคนนั้น แถมพอเวลาเธอมา เค้าก็เข้าไปทักทายกันอย่างสนิทสนม แล้วก็ปล่อยเราไว้คนเดียวในกลุ่มเพื่อน ที่เราก็ไม่ได้สนิทกับเค้าเลย เหมือนกับเป็นตัวประหลาดอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ยังงั้นแหละ .......นั่นก็เพื่อนเค้า นั่นก็แฟนเก่าเค้า... แล้วเราล่ะ มาทำไม

หลังจากที่แฟนเก่าเค้าเดินเข้า เราเหมือนไร้ตัวตนมากๆ เธอกับเค้า เข้ามานั่งกันที่บันไดมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่บรรยากาศเป็นใจ โรแมนติคสุดๆ ..คิดตามดูนะ เหมือนเข้าไปนั่งอยู่ข้างนางเอกพระเอกในหนังน่ะ.....แล้วเค้ากะเธอก็นั่งคุยกันอย่างยาวนานมากๆ เรานั่งอยู่ข้างๆ จะทำตัวยังไงถูก ..นั่งฟังเค้ารำลึกความหลังกันสมัยครั้งที่ยังเป็นแฟน ...อืม...ใช่ เราก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย เพราะไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนได้ พยายามจะไม่ฟัง พยายามจะไม่คิดตาม จนในที่สุดก็เพิ่งโง่และสำนึกตัวได้ ก็เลยเดินออกมากะว่าจะเดินหนีไปให้ไกลๆ

....

ไม่มีแม้กระทั่งเสียงเรียก

ไม่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจใดๆได้เลย

.........

เค้ายังคุยกันอย่างสนุกสนานต่อไป

พยายามไม่คิดอะไรมาก เดินไปที่สหกรณ์ของมหาวิทยาลัยนั้น กะว่าจะไปเดินดูของกินเล่นมากินแก้เศร้า พอไปถึง อยู่ดีๆสหกรณ์ก็กลายเป็นร้านขายของวันรับปริญญาซะงั้น ก็เดินๆดู จนไปเจอดินสอแกะสลักชิ้นนึง ในฝันมันสวยมากๆ เลยซื้อมา กะจะให้เพื่อนเค้า แล้วก็แฟนเก่าเค้า ไม่รู้ทำไมถึงทำแบบนั้น แต่ก็ทำไปแล้ว

ซื้อเสร็จก็เดินกลับไป ก็ยังเจอเค้า 2 คน นั่งคุยกันอยู่ แล้วก็ดูเหมือนจะสวีทกันมากๆ

คงเป็นช่วงเวลาอันยาวนานที่เกิดเร่องนี้ขึ้นนั่นแหละ ที่ทำให้สภาพความอ่อนแอของร่างกาย กลั่นน้ำตาออกมาเป็นปริมาณไม่น้อย

คนอะไร คุยกันตั้งแต่บ่ายจนเย็น

ท้องฟ้าโพล้เพล้แล้ว ตะวันเกือบตกดิน... จินตนาการในฝันชัดเจนมาก

เพื่อนๆเค้าก็กลับมาจากไหนได้ไงไม่รู้ รู้แต่ว่าเพื่อนสนิทเค้ามากันประมาณ 5 คนได้ เราก็รู้จักหมดนั่นแหละ เพราะเค้าเคยแนะนำให้รู้จักไว้ แต่ทำไมในฝันมันเหมือนกับว่าไม่รู้จักกันเลย ไม่มีคนแนะนำ เรายืนอยู่เหมือนมดตัวนึงที่มองคนเดินผ่านไปมาหัวเราะมีความสุข

เค้าทั้ง 2ยังคงยิ้มและพูดคุยกันต่อไปเรื่อยๆ เพื่อนกลุ่มนี้ก็รู้และเป็นใจ ไม่ไปกวนเค้าอีก ..น่ารักมั้ยล่ะ.. หลังจากที่เกือบมืดแล้ว แฟนเก่าเค้าก็กลับไป บรรยากาศการบอกลากุ๊กกิ๊กหวานแหวว .. ที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก แค่บ๊ายบายแล้วก็สบตากันปิ๊งๆ....

พอแฟนกะเพื่อนเค้ากลับไปส่วนหนึ่ง ก็เหลือเพื่อนสนิทอีกคนยังอยู่ แล้วก็บอกว่า

เฮ้ย..นี่รูปงานวัน...ไง เอาไปดิ มีรูป (ชื่อแฟนเก่าเค้า) ด้วยนะ ..อยู่ๆตอนนั้นเรามีตัวตนขึ้นมาได้ไงไม่รู้ แต่เค้าก็หันมามองหน้า แล้วก็มองรูปแบบยิ้มชื่นชมสุดๆ เพื่อนก็วงหน้าไว้ ว่านี่ไง พ่อ แม่ ลูก .. เพื่อนกลุ่มนี้เค้าเรียกกันอย่างนี้น่ะ พ่อ ก็คือแฟน แม่ ก็คือแฟนเก่าเค้า ลูกก็คือเพื่อนอีกคนที่ตัวเล็กหน่อย แล้วก็เป็นน้องในกลุ่มนั้น...

เค้ายิ้มให้กับรูปแล้วสายตาก็จ้องแต่ที่แฟนเก่า ที่เค้าบอกว่าเป็นเพื่อนกันไปแล้ว เพราะเข้ากันไม่ได้ แต่สายตาที่มองน่ะ มันเป็นสายตาที่หวานสุดๆ มองแบบชื่นชมบูชา เคารพ รัก ถนอม หวง...นึกออกมั้ยคะ ...

เราลุ้นมากๆ เอาเป็นว่าเราคงเป็นคนขี้อิจฉาแล้วก็ขี้หึงสุดๆละกัน อาการมันก็ออกใช่มั้ยล่ะ หน้าก็คงบึ้งๆน่ะแหละ ใครจะอยากให้แฟนตัวเองเก็บรูปแฟนเก่าไว้.. แฟนก็เลยขยำรูปทิ้งซะ แล้วก็หันมาบอกเราว่า ไม่เป็นไร เราไม่เก็บก็ได้ ฝนจะได้สบายใจ..ไม่รู้เป็นไง เราก็เลยบอกเค้าว่า อย่างงั้นอย่าทิ้งเลย เราขอละกันนะ เค้าก็ทำหน้างงๆแล้วก็ยื่นมาให้

เชื่อมั้ยคะ ว่าเค้าขยำทั้งแผ่นเลยนะ ขยำจนยู่ยี่ดูไม่ออกว่าใครเป็นใครเลยล่ะ แต่เหลือแค่หน้าเค้ากะแฟนเก่าเท่านั้นที่ไม่มีรอยบุบสลายเลยแม้แต่น้อย...ขยำเก่งเนอะ

ถ้าเราไม่ขอเก็บไว้ล่ะ มันจะเป็นยังไงต่อเหรอ.. ไม่อยากคิดเลยล่ะ

ตื่นมารู้สึกใจหาย เปิดกระเป๋าตังค์ตัวเองดูจริงๆนั่นแหละ แอบดีใจที่ไม่มีรูปนั้นอยู่ในกระเป๋า ไปโทรปลุกเค้าดีกว่า ห่วงซะ...ตั้งแต่เค้ายังไม่ไปจากชีวิตเรา..เดี๋ยวเกิดปุบปับเกิดเรื่องขึ้นมา จะไม่มีคนให้โทรปลุกอีก

แต่ฝันนี้ ทำให้เราเหมือนเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์ที่ไม่มีตัวตน แล้วก็ดันมีตัวตนตอนที่เค้าไม่ต้องการแถมยังเหมือนเรื่องจริงออกอย่างงั้น เลยกลัวว่าซักวัน มันจะกลายเป็นความจริงขึ้นมา

แย่ละ...แย่ละ... ทำไงดี!!!