<<<อิสระแห่งการพักยาว...ว>>>

นั่งเล่นเน็ตทั้งวี่ทั้งวัน = =" โปรเจคก็ยังไม่เสร็จ...ไม่สิ ต้องบอกว่ายังไม่ได้เริ่มเลย แม้แต่แปลน ก็ยังไม่มี 555 TmT ได้แต่เฝ้ามองscheme ที่มีเพียงเล็กน้อยอยู่ห่างๆ (แล้วมันจะเสร็จมั้ยเนี่ยยย..ย) แล้ววันนี้ก็เชคเมล์ มีเมล์จาก hi5 ...อะไรหว่า..ไม่เห็นมันมานานละ....อะไรหว่า.....เปิดดู... มีชายผิวดำท่านหนึ่งส่งเมล์มาให้....ใครหว่า...อ่อคนนั้นนั่นเอง...

จำได้ว่าตอนเปิด hi5 ใหม่ๆ มีชายผิวดำหน้าตาดูอูกันก้าคนหนึ่ง ส่งmessage เข้ามาให้ที่ hi5 ขอภัยที่ไม่อาจเปิดเผยใบหน้าของเค้าได้ ...นั่นแหละ คนนั้นแหละ มาอีกแล้ว ตั้งแต่ปีที่แล้ว ชายหน้าตาอูกันก้าคนนั้น เค้าส่งข้อความมาให้เรื่อยๆ ว่า ยินดีที่ได้รู้จัก ดวงตาของคุณช่างสวยงามที่สุดในโลกตั้งแต่ผมได้เคยพบเห็นมา และคำชมอื่นๆมากมายที่เราไม่เคยคิดเล้ยยย ว่าจะได้รับ ....โอ๊ว...ว ขนลุกมากมาย = =" ตกใจๆ ...เอาเถอะ ถ้าเค้ามาประเทศไทย มีหวังเห็นทุกคนเป็นนางฟ้าชัวร์ๆ ขนาดหน้าตาอย่างชั้นยัง...ขนาดนี้ >.<

เปิดไล่ไปเรื่อยๆ เจอเพื่อนเก่า เจอเพื่อนเก่ากว่า เจอเพื่อนเก่าที่สุด ที่เคยแอดมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ และเรื่อยๆ เพื่อนๆเป็นยังไงกันมั่งน้า จะทำอะไรกันอยู่ เพื่อนตั้งแต่ประถมก็มี เปิดไปเปิดมา เจอเพื่อนคนนึง ที่เราเคยรู้จัก และเคยแอบชอบด้วย..วี๊ดวิ้วๆๆๆ (แต่บังเอิญว่าไม่ประสบผลสำเร็จจ่ะ 555) พอละๆ จำได้ว่าเจอกันครั้งสุดท้ายวันรับปริญญาเค้า... ไม่นานมานี้หนิ เห็นว่าสบายดี แล้วรู้สึกว่าเค้าจะเอาแฟนมางานรับปริญญาด้วย -3-" เศร้าปาย...ย ชิ !! พอเห็นรูปแล้ว ก็เลยอยากเขียนบลอคซะงั้น

รักครั้งแรกไว้ก่อน เอาเป็นว่าตอนที่โดนจีบครั้งแรกกันดีกว่า 555 ไม่น่าเชื่อเลย ว่าหน้าตาอย่างเราจะมีเรื่องอย่างงี้กะเค้าด้วย จำได้ว่าตอนนั้น ป.2 = =" ไม่น่าเลย ผู้ชายที่หลงผิดคนนั้น ....น่าสงสารจริงๆ ตอนนี้ก็ยังจำชื่อได้ด้วยนะ แต่เกรงใจเค้า 555 เป็นเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกันในตอนนั้น นั่งข้างกันอีก ยังก๊ะการ์ตูนแน่ะ สมัยนั้นต้องรอแม่มารับกลับบ้าน ก็เล่นๆกับเพื่อนอยู่ในสนามเด็กเล่นที่โรงเรียน เค้าก็มา ตามตื๊อ และปล่อยข่าว ข่าวอะไรก็คงพอเดาๆกันได้ ... แหม่ๆๆ ทำไปด้าย....ย อะไรมันจะแก่แดดปานฉะนั้นหว่า...

คนถัดมา อันนี้ขอไม่เล่าถึง เพราะเค้าอาจวนเวียนอยู่ในบลอคนี้อยู่ก็ได้ แบบว่าเปิดๆ แล้วก็ปิดๆ ไม่คอมเมนต์ ไม่แสดงตัว 555

ถัดมาอีก แต่คนนี้เป็นคนที่เราชอบเองแหละ แต่เหมือนกับว่าเค้าจะไม่ชอบตอบแน่ๆ ท่าทางไม่สนใจเราอย่างแรง จำได้ว่าตอนนั้นถือพานคู่กัน...( น้านนน ตำนานน้ำเน่าอีกละ ) จำได้ว่าตอนเพื่อนๆเลือกให้ถือพานคู่กัน ดีใจมากๆ ดีใจอ่ะ บอกไม่ถูก เป็นสุดยอด puppy love ของเราเลย ช่วงที่ต้องไปซ้อมถือพาน บางครั้งก็เป็นตอนพักเที่ยง ทานข้าวเสร็จแล้วก็ต้องรีบไปซ้อมแต่พอช่วงใกล้ๆวันงาน ก็มีนัดซ้อมในชั่วโมงเรียนบ้าง ซึ่งก็ ตื่นเต้นทุกครั้ง( แก่แดดแต่เด็กเช่นกัน = =" แล้วก็ไม่รู้จะซ้อมอะไรนักหน่ เพราะที่จริงก็แค่เดินไปแล้วไปเหยียบจุดที่อาจารย์แปะไว้ที่เวที แล้วก็เดินไปนั่งพับเพียบแล้วก้มลงกราบอาจารย์ใหญ่ จำได้ตอนซ้อมใช้พานทองเหลืองมาตั้งแทน หรือไม่ก็ให้อาจารย์คนใดคนหนึ่งที่ทำท่าเหนียมอายก่อนเดินมานั่งที่เก้าอี้บุนวม) มีอยู่วันนึง ช่วงซ้อมถือพาน เราปล่อยไก่ นั่งใจลอย ...(ก็แหม มันมีตั้งหลายคู่ก่อนหน้าเรานินา ว่าเราไม่ได้หรอก ) แล้วก็ลืมไปเลยว่าถึงคิวคู่ตัวเองแล้ว เค้าก็พูดกับเราว่า

ถึงคิวเราแล้วล่ะ

พร้อมกับยิ้มให้ด้วย... จะเป็นไงล่ะครับท่าน... ยิ้มสิ ยิ้มไม่หุบเลยงวดนี้ ถือพานไป ยิ้มไป อายไป อะไรเนี่ย = =" ไม่น่าเชื่อว่าจะบ้าได้ขนาดนั้นเลยนะตอนเด็กๆเนี่ย แค่คำพูดเพื่อเตือนเด็กใจลอยคนเดียว ทำให้เราคิดไปไกล แค่คำว่า เรา ...อ่านะ - -" ก็งี้แหละ เด็กกำลังอยู่ในช่วงพัฒนาสมอง ก็ต้องคิดนู่นคิดนี่เป็นธรรมดา

แต่พอหลังจากวันนั้น ไม่แน่ใจ... จนถึงเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่แน่ใจ... ว่าเอ๊ะ.. เค้ามองเราเหรอ.... เฮ้ยย... มองอีกละ.... อะไรกันเนี่ย.....

เริ่มพูดคุยกันมากขึ้น จาก 1 ปี 1 ประโยค ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนล้อกันเฮฮา...อายๆๆ....โดนล้ออ่ะ แย่ละ ทำไงดี ... ความรู้สึกแบบนั้น คิดว่าในวัยเด็กของทุกคนก็คงเคยมีกัน ไม่ว่าจะเป็นผู้ถูกล้อ หรือว่าเป็นคนล้อเพื่อนเองก็ตาม

สับสนอยู่ได้จนมาถึงช่วงม. ปลาย ก็ได้ข่าวว่าเค้ามีแฟนแล้ว TmT ตกใจสุดๆ คือไม่ได้คิดหรอกว่าเค้าจะมาชอบเรา ไม่ได้คิดหรอกว่าเค้าจะมาจีบเรา แต่...เออ....

ตกใจ

บอกได้คำเดียวว่าตกใจมากๆ ได้ข่าวว่ามองกันมานานมาก ประมาณ 4 ปีได้ แต่ด้วยความอาย และไม่แน่ใจ.... แล้วความฝัน ก็ถูกแทนที่ด้วยความช๊อค... เป็นไงล่ะ....ไม่บอกเองหนิ (แล้วเค้าก็ไม่ได้เข้ามาบอกเราด้วยนะ 555 เลยเหมาเอาเองจนบัดนี้ว่าเค้าไม่ได้ชอบเราจริงๆน่ะ หรือไม่ก็ชอบแล้ว ลืมแล้ว ก็เป็นได้)

บ่นมาซะยาวเชียว ยังกะคนแก่ -3-" เอาเถอะ แต่ยังไง ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบ 10 ปีแล้ว แต่ความรู้สึกในตอนนั้น ก็ยังคงเป็นประสบการณ์ที่ดี และสวยงามที่เราคิดทีไร ก็ยิ้มได้ทุกที

ที่จริงก่อนจะ publish ก็คิดอยู่เหมือนกันว่า

ถ้าเค้าคนนั้นมาอ่าน แถมยังรู้ตัวด้วย ว่าเป็นตัวเอง เค้าจะทำยังไง

แต่เอาเถอะ เรื่องมันผ่านมานานมากแล้ว คิดว่าเค้าไม่น่าจะจำได้แล้วล่ะค่ะ คนอ่านก็ถือว่าเป็นนิทานเรื่องนึงที่มีคติสอนใจว่า

ถ้าตั้งใจจะทำอะไร ก็อย่ารีรอ ไม่อย่างนั้น จะเสียใจเอง

แล้วก็ถ้าเค้ามาอ่านเจอเข้า ก็ขอให้รับรู้ไว้ว่า เรายังจำวันเวลาดีๆ ที่เคยทำให้เรา ..แม้จะไม่รู้สึกตัวว่าทำก็เถอะค่ะ 555... แต่มันก็เป็นประสบการณ์ที่ดีที่สุดอย่างหนึ่งของชีวิตเราเลยนะ

ขอให้เค้า และ เธอ มีความสุขมากๆ รักกันให้นานๆแล้วก็งานแต่งอย่าลืมชวนเราล่ะ จะรอนะ =^_^=

ขอบคุณที่รู้ตัว และเราขอให้ได้รับรู้ความรู้สึกที่ผ่านมาต่างๆของเรา

และ

ขอบคุณที่ไม่รู้ตัว และทำให้เราได้เจอคนดีๆในอีกรูปแบบหนึ่งที่ไม่ใช่คุณค่ะ

edit @ 2006/10/14 21:10:47